คำสารภาพจากอดีต

กินไม่ได้. นอนไม่หลับ. น้ำหนักลดฮวบ. ไม่อยากทำอะไรเลย. ไม่อยากอาบน้ำ. ไม่อยากออกไปไหน. ไม่มีใครโทรหา. ไม่รู้จะโทรหาใคร. ไม่มีแรงผลักดันในชีวิต. มีชีวิตแต่ไม่มีตัวตน. รอวันที่ตัวเองหมดลมหายใจ. ชีวิตหลังความตายคงจะเงียบสงบ…

ไม่ชอบบรรยากาศบนบีทีเอสอ่ะ คือทุกคนคือซอมบี้มาก ไม่มีใครไม่มองจอมือถือ โฆษณาก็เสียงดังหนวกหู พื้นที่ว่างด้านในมีก็ไม่ขยับกันเข้าไป ยืนออกันแน่นเป็นปลากระป๋องที่ประตู

แอบดื่มเหล้าแล้วร้องไห้ในห้องนอนตอนที่เห็นคุณเขาอัพรูปคู่กัน...

เกลียดหัวหน้ามากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สาระเลวที่สุด เข้าข้างพวกพ้องตัวเอง เห็นแก่ตัวจ้องแต่คอยจับผิดคนที่ไม่ยอมเลีย ส่วนพวกที่ใช้ลิ้นทำงานไปวันๆ ทำอะไรก็ดีไปหมด คนที่อยู่เหนือขึ้นไปก็ไม่อยากยุ่งกับหัวหน้าคนนี้ ได้แต่บอกให้ใจเย็น รอใ…

รุ่นพี่แม่งชอบให้กำลังใจว่าในขั้นตอนการเรียนรู้จะสำเร็จได้ต้องผ่านก้นเหวแห่งความสิ้นหวังก่อนแล้วจากนั้นจะเริ่มเจอเนินแห่งปัญญาทุกวันนี้ปีนเหวมาได้เหวนึงก็เจอเหวต่อๆมาอีก 5 เหวละไหนวะเนินแห่งปัญญา

เมื่อคืนเดินถนนข้าวสารแล้วตบชายคนนึงไป เราไม่รู้จักกัน ชั้นเดินผ่านแล้วเค้าก็พูดแซว ทันใดนั้นเค้าก็ปัดกระโปรงอันพลิ้วไหวของชั้นให้เลิ่กขึ้นแต่ดีที่กระโปรงไม่ได้สั้นขนาดนั้น ชั้นหันขวับแล้วเอากระเป๋าสะพายไหล่ใบหนักของชั้น…

คิดว่าคนที่สามารถลดน้ำหนักได้อย่างมากนั้นสามารถทำได้ทุกอย่างในชีวิต เพื่อนของฉันลดน้ำหนักไป 40กก. ภายใน 10 เดือน จากยัยหมูอ้วนที่หนัก 95กก. สูง 163ซม. กลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก ตอนที่ฉันพยายามจะลด 10กก.เหมือนที่เพื่อน…

อยากทัก อยากคุย อยากชวนไปไหนมาไหนด้วย แต่ก็รู้ว่าเราควรอยู่แค่ตรงไหน ...ขอโทษนะ

โลกมันอยู่ยากจริงๆ ไม่มีเงินอยู่ไม่ได้จริงๆ

เชื่อว่าหลายๆคนก็เคยเป็นคนที่สดใสร่าเริ่งมาก่อน แล้วจนโตมาถึงจุดๆหนึ่งคนๆนั้นที่สดใสร่าเริ่งก็เริ่มหายไปจนกลายเป็นคนอีกคน ที่ไม่สามารถ​กลับไปเป็นเหมือนเดิมได้เลย

เราเลิกกับแฟนคนที่เขาดีกับเรามากๆ ซับพอร์ตเราทุกอย่าง แต่เรากลับมองแต่ตัวเอง เราอยากทำอะไรก็ได้ โดยที่ไม่มีใครมาห้าม ก่อนช่วงเวลาที่เราคบกับเขา เราก็แอบมีอะไรกับคนอื่น แต่มันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกผิดต่อเขา เรากลับอยากทำมัน…

ทะเลาะกับแฟนเรื่องกินหมูตุ๋น เราชอบบี้ๆๆๆหมูตุ๋นกับข้าวแล้วค่อยตักกิน แต่เค้าบอกว่าต้องกินทั้งชิ้นสิ ละก็มาว่าเรา เราโกรธมาก ทำไมต้องมาว่าการบี้หมูตุ๋นเราด้วย

อยากหนีไปให้ไกลจากแม่ อยากอยู่คนเดียว เหมือนโดนขังไว้ตลอดเวลา บางครั้งก็แอบคิดว่าถ้าทุกคนในบ้านตายไปซะคงดี

เราชอบได้ทุกเพศ แต่มากที่สุดน่าจะเป็นผู้หญิง แต่ถ้าพูดถึงการมีsex เรามีsexกับผู้ชายไม่ได้ รู้สึกว่ามันไม่ใช่ แต่ถามว่าเราชอบผู้ชายไหม เราก็ชอบน่ะ แต่เรื่องsexเราทำกับผู้ชายไม่ได้จริงๆ

อิจฉาเขาทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี

เหนื่อยจัง

พ่อเกือบไปมีเมียน้อยตอนไปเรียน ป.เอก พุทธศาสนา เราใจสลายเลย เหมือนทุกอย่างที่เคยพูดกับเรามันไม่จริง เราเชื่อใจพ่อไม่ได้อีก ทนมองหน้าแทบไม่ได้ เรารังเกียจตัวเองที่มีพ่อแบบนี้

เหนื่อย เลิกกดดันตัวเองไม่ได้เลย

ทำไมการมีsex ในประเทศไทย ผู้หญิงถึงต้องเป็นฝ่ายที่ดูไม่ดี ดูง่าย ทั้งๆที่เค้าก็มีอารมณ์ทางเพศเหมือนผู้ชาย การที่เราผ่านผู้ชายมาแล้วทำไมต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดี

อยากรู้ว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงอยากให้เราเป็นแบบที่เขาอยากให้เป็นอะ ในเมื่อชีวิตที่เขาเลือกให้เราไม่มีความสุข แล้วเราเลือกชีวิตของเราเองเขาเลยเลือกที่จะไม่สนับสนุน