มันเหนื่อยมากที่แต่ละวันต้องตื่นขึ้นมาใช้ชีวิต ทำไมไม่มีความสุขเหมือนคนอื่นเขาเลยวะ ทำไมบ้านถึงเป็นสถานที่ที่ทำให้เราดิ่งจนอยากตายได้วะ เราพยายามมองข้ามแล้ว พยายามมีความสุข พยายามไม่คิดเล็กคิดน้อยแล้ว แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่ยอมเข้าใจสักที เขาบอกว่าคนที่เด็กกว่าต้องปรับตัวเข้าหาผู้ใหญ่ ต้องปรับขนาดไหนเขาถึงจะพอใจ ตอนแรกคิดว่าอายุสัก 60 ค่อยตายน่าจะพอดี ทำไมตอนนี้รู้สึกว่าพยายามให้ถึง 30 ก็ยากแล้ว อยากหลับแบบไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก หลับไปเฉยๆ ไม่เจ็บปวด เพราะเราไม่ชอบความเจ็บปวด ตั้งแต่เกิดมาก็เจ็บจนขยาดแล้ว เจ็บที่ใจ ขนาดตอนจะโดนข่มขืนแม่ยังไม่เชื่อเลย 555 ตลกร้ายชะมัด ท้อจริง ท้อกับชีวิตจริงๆ แต่ก็ยังอยู่ต่อไป...

— @นิรนาม