เมื่อสมัยนานมาแล้ว ช่วงที่อยู่มัธยมต้น ...ฉันมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง และรวมทั้งเป็นญาติห่างๆ ด้วย ...เธอเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย เฉื่อยชาและเรียนไม่เก่ง ซึ่งตรงข้ามกับฉัน ฉันเรียนดี คุยเก่ง และชอบเอาแต่ใจเวลาอยู่กะเธอ ...ฉันจึงมักแสดงอาการรำคาญเธอเสมอๆ เมื่อเธอทำอะไรชักช้า หรือไม่ได้ดังใจ หรือเมื่อเวลาฉันถามอะไรเธอจะนิ่งไม่ตอบ แต่เธอก็ไม่เคยแสดงอาการโกรธฉัน หรือพูดอะไรให้ฉันเสียใจ ...และเมื่อถึงเวลาที่เราต้องแยกจากกัน ฉันเรียนต่อม.ปลาย ส่วนเธอไม่ได้เรียนต่อ ได้ข่าวว่าเธอไปอยู่กับญาติทางเหนือ ส่วนฉันก็เรียนต่อ มีงานทำที่กทม. นานๆจะกลับบ้านที่ตจว. ...แล้ววันหนึ่งในงานบุญที่วัดใกล้บ้าน ฉันเห็นเธอ เรามองสบตากันพอดี แล้วเธอก็มองไปทางอื่น ฉันเลยชะงักและก็เลยไม่พูดอะไรกัน เราเหมือนคนไม่รู้จักกัน ...ช่วงเวลาจากนั้นเราต่างทำงาน ก็ลืมเลือนกันไป ไม่ได้ข่าวคราวของเธอ แต่จริงๆ ฉันก็ยังระลึกถึงเธอเสมอนะ ยิ่งช่วงหลังเมื่อฉันได้ข่าวว่าเธอมีชีวิตที่ลำบาก สามีเสียชีวิต ลูกเกเร ...ฉันสงสารเธอที่ต้องเจอกับมรสุมชีวิต และฉันก็คิดถึงวันที่เราเจอกัน แล้วไม่ได้ทักทายหรือพูดคุยกันเลย ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไร เธออาจคิดว่าฉันมีงานทำที่ดีกว่า หรือเธออายที่ไม่ได้เรียนต่อหรือมีชีวิตที่ลำบาก หรือ?... และถ้าวันนั้นฉันลดฐิธิเป็นฝ่ายเริ่มพูดคุยก่อน ความเป็นเพื่อนก็คงจะดีกว่านี้นะ ...ตอนนี้เราต่างอายุมากขึ้น และฉันก็มีเวลาทบทวนอดีตที่ผ่านมา ฉันอยากมีโอกาสช่วยเหลือเธอบ้าง ไม่อยากให้เธอลำบาก อยากเป็นเพื่อนที่ดี ...ฉันพยายามหาทางติดต่อเธอ อยากชวนเธอมาอยู่เป็นเพื่อนกัน เหมือนสมัยเรียนมัธยม

— @นิรนาม

คำสารภาพนี้ผ่านการตรวจสอบโดย ทีมงาน Sarapab ก่อนเผยแพร่ — เราคัดกรองเนื้อหาที่ผิดกฎหมาย สแปม และข้อมูลระบุตัวบุคคลออกในทุกขั้นตอน